سرود دوستی

به مثابه امید به باران
به نگاه درختی در پی برگهای خزانی اش
که رفتنش را باور دارد به امید روز پر شکوه بازگشت
به نیازمندی علفهای جنگلی به شبنم پر مهر بهاری
که از نهانخانه ی افلاک پر رمز و رازش فرو افتد
به ترنم آغاز وسوسه ی لبخند
در اوج دنیای پر تلاطم احساس
که می نشاند دلم را بر سر سفره ی پر عطوفت دنیای بادبادکهای فصل پائیزی...